ساختن ظرف يا شيي با رشته‌هاي نازک فلز به «مليله سازي» معروف است. « نقره» فلزي است که عمدتاً براي ساخت به روايت محققان، قديمي ترين اشياء مليله ايران متعلق به دوره ساسانيان مي باشد. دراين دوران صنعتگران فلز کار و مخصوصاً نقره کاران ظروف گران قيمت و سرشار از ذوق و سليقه هنري خود را براي مصرف طبقات مرفه مي ساختند و در راه خلق آثار بسيار ظريف و هنرمندانه تمامي استعداد خود را به کار مي گرفتند .

در طي چند قرن اخير در اثر کاوشهاي باستان شناسي که در مناطقي نظير شوش و همدان و گنجينه جيحون شده است، نشانگر وجود مليله کاري و مهارت استادان صنعتگراين هنر در ايران قبل از ميلاد مي باشد.

لازم به ذکر است تعداد و آثار باقيمانده از آن زمان بسيار اندک است زيرا اشياء مليله از طلا و نقره ساخته مي شوند و مي‌توان به راحتي آنها را ذوب کرده و مجدداً مورد استفاده قرار داد . به همين جهت نيز آن اشياء به مرور زمان از بين رفته و هم اينک نمونه هاي زيادي از مليله کاري دوران گذشته باقي نمانده است .

اين هنر در ساخت گيره استکان، سيني در اندازه هاي مختلف ، گوشواره ، زنجير، گل سينه، سينه ريز، گيره شربت خوري, ، گلاب پاش، قاب عکس، بشقاب، شکلات خوري، شيريني خوري، و…کاربرد داشته است.

اين آثار درموزه هاي داخلي و خارجي و بخشي نيز به صورت مجموعه هاي خصوصي و يا نزد خانواده ها نگهداري مي‌شود .

تاریخچه ملیله کاری در ایران

در حال حاضر نيز مليله کاري صرف نظر از تهران که صنعتگران مليله کار بيشتر در امر جواهر سازي فعاليت دارند ، در شهر زنجان، تبريز و اصفهان نيز رواج دارد.

با توجه به اين که مليله کاغذ بسيار شبيه مليله هاي صنعت گران ايراني است شايد بتوان گفت هنر مليله کاغذ الهام گرفته از هنر ايراني است البته لازم به ذکر است آثار بسيار متنوعي از مليله کاغذ را مي‌توان در کشورهاي مختلف يافت.